^{ديگه بسه تو قفسي که اين دنيا واسمون ساخته زندگي کردن... ديگه بسه غصه خوردن... ديگه بسه چشم به راه بودن براي تو... تو رفتي منم رفتنيم با اين تفاوت که تو به سوي آينده ات رفتي... ولي من هنوز تو گذشته جا موندم... ديگه پاهايم ياري رفتن بهم نميدن... ديگه بالهايي که با آرزوهاي محالمون واسم مهيا کرده بودي گشوده نمي شوند... مي خوام برم از اين ديار... تو ميگي کجا برم؟ هر جا که برم خيالت ولم نميکنه... نيستي که ببيني ديگه هم زندگيم شده روياي شيرين تو... آخه با انصاف به منم حق بده... منم دلم مي خواست هميشه با تو باشم... ولي به چشم خودت ديدي که نشد...! پس به خاطر من اگه هنوزم دوستم داري در مسير سرنوشتت حرکت کن... بيشتر از اين به خودت عذاب نده... ازت خواهش ميکنم اگه هنوز فراموشم نکردي... سخته بگم:   ولي ميگم: من حقير را از يادت ببر... اگه دوستم داري نذار بيشتر از اين قرباني بشيم...}

زندگي آتشکده اي است در دل شبها

زندگي عشق خاموش اما پر غوغاست

زندگي رفيقي است نيمه راه

زندگي قطره ايست در دل درياها

زندگي آئينه پاک سجده گاهم است

زندگي محرم اسرار وجودم

زندگي ريشه ده آينده در وجودم

آري زندگي زيباست

نمي دانم چرا ويرانم امشب

 ز فکر آسمان گريانم امشب

ز روي سرد وبي روح زمانه

 به سوي آسمان نالانم امشب

ز رنج خانمان سوز جدايي

 خداي من چه بي سامانم امشب

عشق رازي است مقدس. براي کساني که عاشقند، ‌عشق براي هميشه بي‌کلام مي‌ماند؛

هرگاه دفتر محبت را ورق زدي، هرگاه زير پايت خش‌خش برگ‌ها را احساس کردي، هرگاه در ميان ستارگان آسمان تک ستاره خاموش ديدي، براي يک بار در گوشه‌اي از ذهن خود نه به زبان بلکه از ته قلب خود بگو: يادت بخير

هي عنکبوت غم، نتن بهر من تار غصه

که پروانه ي دل من بالاتر از تو به سوي اوج پرواز مي کند

خيالت را خوش نساز که نسيم و بادي پروانه ام را به تار تو سپارد

چرا که آن روز باشد لحظه ي  افتادن تو

که آتش شوق پرواز من به سوي اوج، خواهد سوزاند دام پوشالي تو را

نتن بهر من تار غصه...

که پروانه ي من به اوج فکر مي کند

آري،نقطه ي اوج

که بي تاب است پروانه ام براي نشستن بر دستان مهربانش

تا خاکستر شود از گرماي عشق و مهربانيش

خداي مهربانم دوستت دارم

پروانه ي دلم به شوق تو به سوي تو مي آيد

؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

حرف دل عزیزان رضا()